
การตรวจภายในครั้งแรก
ในฐานะผู้หญิง เรามีความต้องการเฉพาะด้านการดูแลสุขภาพ - โดยเฉพาะระบบสืบพันธุ์ของเรา ในช่วงวัยรุ่น และควรเป็นก่อนเริ่มมีเพศสัมพันธ์ การไปพบนรีแพทย์ครั้งแรกเพื่อพูดคุยเรื่องสุขภาพทางเพศเป็นความคิดที่ดี ส่วนการตรวจภายในอุ้งเชิงกรานมักยังไม่จำเป็นจนกว่าคุณจะอายุ 20 ปีขึ้นไป เว้นแต่คุณจะมีอาการผิดปกติ ตั้งแต่อายุ 21 ปีขึ้นไป จะมีการตรวจแปปสเมียร์ (pap smear) ทุกสามปี (หรือตรวจหาไวรัสฮิวแมนแพพพิลโลมา (HPV) ทุกห้าปีตั้งแต่อายุ 25 หรือ 30 ปี) โดยจะตรวจภายในเมื่อมีเหตุให้ต้องตรวจ เนื่องจากอวัยวะเพศของเราอยู่ภายใน และส่วนใหญ่ถูกซ่อนไว้พ้นจากการมองเห็นและการสัมผัส ความผิดปกติสารพัดอย่างจึงเกิดขึ้นได้โดยไม่มีอาการให้เห็นชัด แม้แต่โรคที่อาจไม่ค่อยเป็นภัยต่อผู้ชายแต่สังเกตได้ชัดมาก ก็อาจส่งผลร้ายแรงต่อร่างกายของเรา เพื่อนผู้ชายของคุณที่ติดหนองใน (gonorrhea) อาจรู้ตัวแทบจะทันที - อาจแสบร้อนอย่างรุนแรงขณะปัสสาวะ - แต่ผู้ชายบางคนก็ไม่มีอาการเลย โรคที่พบบ่อยนี้อาจทำให้เราเป็นหมันได้ก่อนจะแสดงอาการใดๆ ออกมา เราจำเป็นต้องได้รับการตรวจเป็นประจำ โดยเฉพาะตั้งแต่เริ่มมีเพศสัมพันธ์ และไปตลอดชีวิต
เราทุกคนต่างรอคอย และส่วนใหญ่ก็หวาดหวั่น การตรวจทางนรีเวชครั้งแรกของตัวเอง - การตรวจภายใน การตรวจอุ้งเชิงกราน สำหรับคุณที่ยังไม่เคยผ่านประสบการณ์นี้ การที่คุณเข้ามาที่เว็บไซต์นี้ก็บ่งบอกแล้วว่าอาจถึงเวลาแล้ว โดยปกติการตรวจนี้ยังไม่จำเป็นจนกว่าคุณจะอายุ 20 ปีขึ้นไป เว้นแต่คุณจะมีอาการหรือข้อกังวล และการเริ่มมีเพศสัมพันธ์เพียงอย่างเดียวก็ไม่ได้แปลว่าคุณต้องตรวจ หากมีอาการเจ็บปวดหรือมีอาการอื่นๆ - ประจำเดือนมาลำบากมาก ตกขาวมีกลิ่นเหม็น ประจำเดือนไม่มา - ควรตรวจให้เร็วกว่านั้น แล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อคุณไปตรวจครั้งแรก?
จริงๆ แล้วการตรวจนี้ค่อนข้างง่าย โดยปกติไม่เจ็บ (แม้คุณอาจรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อยชั่วครู่) และใช้เวลาเพียงประมาณสิบนาที เวลาส่วนใหญ่ที่คุณอยู่กับแพทย์จะใช้ไปกับการพูดคุย แพทย์แต่ละคนมีวิธีตรวจในแบบของตัวเอง แต่ทุกคนก็ทำสิ่งเดียวกันให้สำเร็จ ในฐานะแพทย์ การตรวจของหมอเน้นเรื่องการให้ความรู้ไม่น้อยไปกว่าเรื่องอื่นใด พยาบาลจะพาคุณไปเปลี่ยนเป็นชุดตรวจในห้องตรวจ ระหว่างที่หมอบอกคุณแม่ของคุณว่าเธอจะไม่ได้เข้าไปอยู่กับคุณ หากคุณอายุมากพอจะตรวจภายในได้ คุณก็สมควรได้รับความเป็นส่วนตัว เช่นเดียวกับผู้หญิงคนอื่นๆ มีแพทย์บางคนที่ไม่เห็นด้วยกับแนวทางนี้ แต่การขอความเป็นส่วนตัวเป็นสิทธิ์ของคุณ และควรได้รับความเคารพ
เราจะเริ่มด้วยการพูดคุยถึงความรู้สึกของคุณเกี่ยวกับสุขภาพของตัวเอง และโดยเฉพาะพัฒนาการของร่างกายคุณเป็นอย่างไรบ้าง เต้านมของคุณเริ่มเจริญเติบโตมานานแค่ไหนแล้ว และคุณมีประจำเดือนมานานเท่าไรแล้ว? ประจำเดือนมาบ่อยแค่ไหน สม่ำเสมอไหม และมานานกี่วัน? คุณใช้ผ้าอนามัยแบบสอดหรือแบบแผ่น และรู้ไหมว่าถ้วยอนามัยคืออะไร? มีอาการระคายเคือง ปวด หรือมีตกขาวออกจากช่องคลอดไหม? หมอมักเริ่มการตรวจที่เต้านม คุณจะนอนหงายราบ ขณะที่มีการกดคลำเต้านม สีข้าง และรักแร้ของคุณ จากนั้นเมื่อลุกขึ้นนั่ง หมอจะสอนวิธีตรวจด้วยตนเองให้คุณ เมื่อไม่นานมานี้มีงานวิจัยตีพิมพ์ออกมาซึ่งระบุว่าการตรวจเต้านมด้วยตนเองไม่ได้สร้างความแตกต่างมากนัก
ในทางสถิติ นั่นอาจเป็นความจริง แต่ความจริงก็ยังคงเป็นว่าผู้หญิงบางคนเป็นคนแรกที่พบก้อนเนื้อ และนั่นทำให้รักษาได้ก่อนที่อาการจะร้ายแรงเกินไป ก้อนที่เต้านมส่วนใหญ่ไม่ใช่เนื้อร้าย แต่คุณก็ควรรู้ว่ามีก้อนอยู่ เรื่องนี้ยังย้ำถึงความรับผิดชอบที่คุณมีต่อการดูแลตัวเองด้วย คุณควรรู้สึกสบายใจกับการดูแลร่างกายของตัวเอง เพราะคุณจะต้องอยู่ในร่างกายนี้ไปอีกนาน และคุณยังมีประจำเดือนรออยู่ข้างหน้าอีกราว 350 รอบ ซึ่งต้องอาศัยการดูแลตัวเองอยู่บ้าง
จากนั้นกลับไปนอนหงาย หมอจะเริ่มที่ขอบล่างของซี่โครง แล้วกดแน่นๆ จากหลายมุมลงไปจนถึงเนินหัวหน่าว (mons veneris หรือบริเวณหัวหน่าว) จริงๆ แล้วหมอกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับอวัยวะและภาวะต่างๆ มากมายที่ไม่เกี่ยวกับระบบสืบพันธุ์ ทุกอย่างอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องไหม? แน่นอย่างที่ควรจะเป็นไหม? จากนั้นชันเข่าขึ้นและแยกขาออก หากไม่พบสิ่งอื่นที่ผิดปกติ หมอจะไม่ให้คุณใช้ที่วางขาในการตรวจครั้งแรกนี้ เราหาข้อมูลที่ต้องการได้โดยไม่ต้องใช้ที่วางขา และตลอดชีวิตคุณจะได้ฝึกใช้ที่วางขาอีกมาก หมออาจวางหมอนใบเล็กไว้ใต้สะโพกของคุณ จากนั้นจะแยกแคมของคุณออกเพื่อตรวจด้วยสายตา
ทุกอย่างอยู่ครบไหม? คลิตอริสดูเจริญเติบโตมากเกินไปไหม? ทุกอย่างมีสีและขนาดที่ถูกต้องไหม? การตรวจด้วยสายตานี้จะครอบคลุมไปจนถึงด้านหลังเลยทวารหนักของคุณ นอกจากนี้จะมีการกดคลำตามด้านข้างของอวัยวะเพศหญิงภายนอก (vulva) ด้วย หมอจะใช้ที่วางขาก็ต่อเมื่อผู้หญิงที่มาตรวจบอกหมอว่าได้เริ่มมีเพศสัมพันธ์แล้วเท่านั้น จากนั้นหมอจะใช้เครื่องมือถ่างขยาย (สเปคคูลัม) และตรวจแปปสเมียร์เพื่อตรวจเซลล์บริเวณรอบปากมดลูก หากหมอไม่มีเหตุให้เชื่อว่าคุณมีเพศสัมพันธ์แล้ว คุณจะไม่ได้เห็นหรือรู้สึกถึงเครื่องมือถ่างขยายที่น่าหวาดหวั่นนี้เลย
แพทย์บางคนจะให้คุณเลือกว่าการตรวจส่วนภายในจะตรวจทางทวารหนักหรือทางช่องคลอด หมอชอบการตรวจทางช่องคลอดมากกว่าอย่างยิ่งด้วยเหตุผลหลายข้อ แต่คุณเลือกได้ว่าจะให้หมอสอดนิ้วเข้าไปทางไหน การตรวจด้วย "การสัมผัส" บางส่วนผ่านผนังไส้ตรงดูจะแม่นยำน้อยกว่า เมื่อสอดนิ้วเข้าไปแล้ว หมอจะกดแน่นๆ ที่ส่วนต่างๆ ของท้องน้อยของคุณอีกครั้ง ส่วนใหญ่หมอตรวจเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง และเพื่อดูว่ามีจุดไหนที่ทำให้เจ็บหรือไม่ ซึ่งอาจต้องมีการตรวจเพิ่มเติม คุณอาจรู้สึกไม่สบายตัวบ้างขณะที่หมอตรวจปากมดลูก และบางครั้งก็อาจเจ็บแปลบแต่เพียงชั่วครู่หากหมอไปโดนรังไข่
ข้อดีอีกอย่างของการตรวจทางช่องคลอดคือหมอจะเห็นได้ว่าเยื่อพรหมจารีของคุณหนาเหนียวผิดปกติหรือไม่ หมอไม่สรุปอะไรจากการที่ไม่มีเยื่อพรหมจารี ผ้าอนามัยแบบสอด การเล่นกีฬา การขี่จักรยานหรือขี่ม้า และการช่วยตัวเอง ล้วนทำให้เยื่อพรหมจารียืดออกได้ และเยื่อพรหมจารีจำนวนมากก็บางหรือยืดหยุ่นได้อยู่แล้วตั้งแต่แรก หากเยื่อพรหมจารีของคุณหนาผิดปกติหรือขวางไม่ให้ใส่ผ้าอนามัยแบบสอดได้ เราสามารถคุยกันได้ว่าจำเป็นต้องทำหัตถการเล็กๆ หรือไม่ ซึ่งเป็นการใช้มีดผ่าตัดแตะเพียงเล็กน้อย รู้สึกเหมือนถูกเข็มจิ้ม และใช้เวลาสิบวินาที อย่างแย่ที่สุด หลังทายาฆ่าเชื้อเล็กน้อย (ซึ่งจะแสบนิดหน่อย) คุณอาจอยากใส่แผ่นอนามัยไว้สักสองสามชั่วโมง หมอมีเตรียมไว้ให้
จากนั้นเราจะคุยกันถึงสิ่งที่หมอสังเกตพบ ความสำคัญของสุขอนามัย และความเสี่ยงของการมีเพศสัมพันธ์ คุณจะออกจากห้องตรวจไปพร้อมกับแผ่นพับทั้งชุดที่จัดทำโดย NHS (ระบบบริการสุขภาพแห่งชาติของสหราชอาณาจักร) และ Planned Parenthood (องค์กรวางแผนครอบครัวของสหรัฐฯ) - โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ การคุมกำเนิด ความทุกข์ทรมานจากประจำเดือน การตอบสนองทางเพศ และเราจะพูดคุยเรื่องเหล่านี้ในรายละเอียดมากเท่าที่คุณต้องการ