آزمایش بیماری‌های مقاربتی
اگر تاکنون هرگز برای یک بیماری / عفونت مقاربتی (STD/STI) آزمایش نداده‌اید، این مقاله کمک می‌کند برای آنچه هنگام رفتن به معاینه در انتظارتان است آماده شوید.
اگر در آستانه‌ی شروع رابطه‌ی جنسی با پارتنری تازه هستید، بسیار مهم است که هر دو پیش از آن برای بیماری‌های مقاربتی آزمایش بدهید. بسیاری از بیماری‌های مقاربتی علائم آشکار اندکی دارند یا هیچ علامتی ندارند، و ممکن است شما و/یا پارتنر احتمالی تازه‌تان عفونتی از یک رابطه‌ی قبلی داشته باشید و حتی از آن خبر نداشته باشید. بیماری‌های مقاربتی می‌توانند تهدیدکننده‌ی زندگی (یا دست‌کم تغییردهنده‌ی زندگی) باشند و همیشه باید بسیار جدی گرفته شوند. به یاد داشته باشید که وقتی با پارتنری تازه رابطه‌ی جنسی دارید، در عمل هر دوی شما با تمام پارتنرهایی که هر کدامتان تاکنون داشته‌اید رابطه دارید - فکری هشیارکننده!
یا شاید علائمی دارید که احتمال یک بیماری مقاربتی را نشان می‌دهد و تصمیم می‌گیرید معاینه شوید. خب - پس عصبی هستید، نه؟ شروع می‌کنید به مرور کارهایی که در یک سال گذشته کرده‌اید. به یاد آن دختری می‌افتید که در بار با او قرار گذاشتید یا آن پسر جذاب در کلاب؛ در گرماگرم آن لحظه او را به خانه‌تان بردید و یک شب با هم بودید؛ یا آن دعوای بزرگ با پارتنر سابقتان، چون او، چه دختر چه پسر، به شما خیانت کرده بود، اما برای آخرین بار با هم خوابیدید. از خودتان می‌پرسید، اگر پسر بود، آیا وقتی با آن دختر دیگر بود کاندوم گذاشت، و اگر دختر بود، آیا وقتی به من خیانت کرد از وسیله‌ی محافظتی استفاده کرد؟ آیا آن پسر یا دختری که یک‌شبه با او بودم ممکن است چیزی داشته و به من نگفته باشد؟
گرفتن نوبت
در حالی که دارید برای گرفتن نوبت معاینه‌ی سلامت جنسی تماس می‌گیرید، به این چیزها فکر می‌کنید؛ عرق می‌کنید و گوشی را قطع می‌کنید. خودتان را از این عذاب خلاص کنید، گوشی را بردارید، شماره بگیرید و نوبت بگیرید. این بهترین کاری است که می‌توانید برای خودتان بکنید و واقعاً موضوع مهمی نیست. بهترین کار این است که بفهمید چه مشکلی، اگر اصلاً مشکلی باشد، وجود دارد و بعد کنترلش را به دست بگیرید. حالا به شما می‌گوییم وقتی به مطب پزشک رسیدید چه انتظاری داشته باشید و چطور می‌توانید نسبتاً بی‌دردسر از آن عبور کنید!
وقتی به درمانگاه می‌رسید
وقتی به مطب پزشک رسیدید، پذیرش می‌شوید و چند فرم پر می‌کنید. در این فرم‌ها اطلاعات جمعیتی مانند محل زندگی، سن، تاریخ تولد و اطلاعات بیمه‌تان پرسیده می‌شود. نامتان را صدا می‌زنند و یک پرستار شما را به اتاق معاینه می‌برد. وزنتان را اندازه می‌گیرند، سپس یک لیوان به شما می‌دهند و به دستشویی می‌فرستندتان. حتماً از دستمال‌های مرطوب بهداشتی کوچک و بسته‌بندی‌شده‌ای که در اختیارتان گذاشته‌اند برای تمیز کردن اندام‌های تناسلی خود استفاده کنید. این کار برای پاک کردن همه‌ی باکتری‌ها و گرفتن نمونه‌ی ادرار تمیز و استریل است. پس از بیرون آمدن از دستشویی، پرستار شما را به اتاقی می‌برد که معاینه در آن انجام می‌شود. سپس پرستار بخش اولیه‌ی معاینه را انجام می‌دهد، مثل گرفتن فشار خون (که احتمالاً تا این لحظه کمی بالا رفته)، نبض (شاید حس کنید قلبتان تند می‌زند)، و چند سؤال از شما می‌پرسد، مثل "آخرین قاعدگی‌تان کی بوده؟" (برای زنان) و "نگرانی خاصی دارید که بخواهید پزشک به آن نگاه کند؟"
وقتی این کار تمام شد، پرستار یک روپوش به شما می‌دهد و از اتاق بیرون می‌رود. پس از تعویض لباس، بعد چه اتفاقی می‌افتد؟ می‌نشینید و باز هم منتظر می‌مانید. به اطراف اتاق نگاه می‌کنید؛ چند مجله روی قفسه‌ی پشت در می‌بینید و یکی برمی‌دارید تا کمی آرام شوید. درست وقتی مقاله‌ای پیدا می‌کنید که خیلی جالب به نظر می‌رسد و دوست دارید بخوانیدش... تق تق. پزشک حالا آماده‌ی دیدن شماست.
بیشتر پزشکان سعی می‌کنند کمی گفت‌وگو کنند تا اعصابتان آرام شود و بتوانند معاینه‌ی فیزیکی را شروع کنند. بیشترشان با کلی سؤال شروع می‌کنند، مثل اینکه آخرین بار کی با کسی رابطه‌ی جنسی داشته‌اید؟ از چه سنی رابطه‌ی جنسی را شروع کردید؟ آیا تاکنون با کسی رابطه‌ی جنسی محافظت‌نشده داشته‌اید؟ تاکنون چند پارتنر داشته‌اید؟ در این یکی به خودتان لطف کنید و دروغ نگویید. بهتر است با پزشکتان صادق باشید تا بتواند بهترین کمک ممکن را به شما بکند.
معاینه‌ی فیزیکی زنان
وقتی از همه‌ی مقدمات گذشتید، پزشک معاینه‌ی فیزیکی را انجام می‌دهد. آقایانی که این را می‌خوانید: اگر نمی‌خواهید بدانید زنان در معاینه‌ی ژنیکولوژیک چه چیزی را از سر می‌گذرانند، می‌توانید با خیال راحت به بخش بعدی بروید. خانم‌ها، این‌ها کلیاتی است که باید انتظارش را داشته باشید.
باید به پشت دراز بکشید (تا جای ممکن راحت باشید)، پاهایتان را روی یک جفت رکاب بگذارید و پزشک از شما می‌خواهد تا جای ممکن آرام باشید. هر چه کمتر تنش داشته باشید، کل این تجربه بهتر خواهد بود. نفس بکشید و ذهنتان را به جای بهتری ببرید. عضلات واژن خود را شل کنید و اسپکولوم وارد می‌شود. ممکن است کمی سرد باشد؛ معمولاً پزشک سعی می‌کند آن را در آب داغ گرم کند. اسپکولوم برای باز نگه داشتن دیواره‌های واژن به کار می‌رود، در حالی که پزشک پاپ اسمیر و نمونه‌برداری برای کشت را انجام می‌دهد.
پاپ اسمیر به این صورت است: ابزاری پلاستیکی وارد واژن می‌شود و روی دهانه‌ی رحم کشیده می‌شود. این کار امکان جمع‌آوری نمونه‌ای از سلول‌های دهانه‌ی رحم را برای آزمایش فراهم می‌کند. پاپ اسمیر هر سلول غیرطبیعی را بررسی می‌کند که ممکن است سرطانی باشد یا در صورت درمان نشدن به سرطان بینجامد. همین نمونه را می‌توان برای ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) هم آزمایش کرد، عفونتی شایع که بسیاری از زنان به آن مبتلا می‌شوند؛ خود ویروس درمانی ندارد، اما بیشتر عفونت‌ها خودبه‌خود برطرف می‌شوند و تغییرات سلولی و زگیل‌هایی که ایجاد می‌کند قابل درمان‌اند.
سپس پزشک از شما می‌پرسد که آیا می‌خواهید کشت باکتریایی انجام شود. بگویید بله. این کشت کلامیدیا و سوزاک را بررسی می‌کند. هر دو بیماری‌های مقاربتی‌ای هستند که معمولاً بی‌علامت‌اند (یعنی هیچ علامت آشکاری ندارید که به شما بگوید عفونتی وجود دارد) و می‌توانند به بیماری التهابی لگن بینجامند و اگر درمانشان نکنید، ممکن است شما را نابارور کنند.
وقتی این دو آزمایش انجام شد، اسپکولوم خارج می‌شود؛ پزشک یک جفت دستکش می‌پوشد، یک انگشت را به لوبریکانت آغشته می‌کند و آن را وارد واژن شما می‌کند، در حالی که روی شکمتان فشار می‌دهد. دلیلش؟ لمس اندام‌های داخلی‌تان (تخمدان‌ها و رحم) برای اطمینان از اینکه هیچ ناهنجاری‌ای وجود ندارد. انگشت بیرون می‌آید و حدس بزنید چه شده... کارتان تمام است! لباس بپوشید و پزشک را در دفترش ببینید. اگر می‌خواهید چیزی تجویز شود، روش‌های پیشگیری از بارداری را با پزشک مرور کنید. پزشک حدود دو هفته بعد با نتایج پاپ اسمیر و کشت‌ها با شما تماس می‌گیرد. اما پیش از رفتن، یک چیز دیگر هم بخواهید... آزمایش خون اچ‌آی‌وی (HIV). حالا که معاینه‌ی فیزیکی را انجام می‌دهید، همه‌اش را درست انجام دهید.
معاینه‌ی فیزیکی مردان
معاینه‌ی فیزیکی شما تقریباً این‌طور پیش می‌رود. پزشک معاینه را شروع می‌کند و از بیرون هرگونه برآمدگی، بثورات پوستی یا هر چیز غیرعادی را بررسی می‌کند. پزشک وجود هرگونه زگیل را بررسی می‌کند و می‌پرسد که آیا هنگام ادرار کردن دردی داشته‌اید یا ترشحی از آلت تناسلی. پزشک همچنین می‌خواهد بداند که آیا اخیراً گلویتان متورم بوده یا غددی در جایی از بدنتان متورم شده است. او موهای ناحیه‌ی شرمگاهی، دهانه‌ی میزراه و مقعدتان را بررسی می‌کند (اگر احتمال زگیل یا التهاب پروستات باشد، ممکن است پزشک مجبور شود معاینه‌ی مقعدی با انگشت انجام دهد). سپس بخشی می‌رسد که مردها از آن وحشت دارند - که این روزها معمولاً فقط ادرار کردن در یک لیوان است، هرچند برخی درمانگاه‌ها هنوز از نوک آلت نمونه‌ی سواب می‌گیرند. در هر حال، نمونه به آزمایشگاه فرستاده می‌شود تا برای بیماری‌های مقاربتی (سوزاک و کلامیدیا) بررسی شود. تقریباً تمام است.
سپس پزشک با گرفتن اسکروتوم و درخواست از شما برای سرفه کردن، فتق اینگوینال (فتق کشاله‌ی ران) را بررسی می‌کند. تمام شد... "آخ‌جون!!!" اما صبر کنید، یک چیز دیگر. همان‌طور که به خانم‌ها گفتیم، حتماً آزمایش خون اچ‌آی‌وی (HIV) را درخواست کنید. این تنها چیزی است که نمونه‌ی ادرار یا سواب آن را بررسی نمی‌کند، با این حال یکی از مهم‌ترین آزمایش‌هایی است که باید بدهید.
نتیجه‌گیری
خب، این هم از معاینه‌ی سلامت جنسی به‌طور خلاصه. اگر پزشک مشکلی پیدا کند، بسیاری از اوقات می‌توان آن را همان روز درمان کرد. کلامیدیا معمولاً با یک هفته مصرف قرص آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود و سوزاک با یک تزریق آنتی‌بیوتیک.
خب، آن‌قدرها بد بود؟ شاید فقط کمی، اما آیا ارزشش را داشت؟ قطعاً! می‌خواهید بهترین راه کاهش همه‌ی آن تنش پیش از آزمایش را برای دفعه‌ی بعد بدانید؟ هر بار که هر نوع رابطه‌ی جنسی با شخص دیگری دارید از وسیله‌ی محافظتی استفاده کنید، مگر اینکه در رابطه‌ای بلندمدت، قابل‌اعتماد و از پیش آزمایش‌شده باشید. هر چیزی که لازم دارید را می‌توانید در فروشگاه پیدا کنید: کاندوم، کاندوم زنانه و دنتال دم (برای رابطه‌ی دهانی). همچنین می‌توانید به درمانگاه سلامت جنسی منطقه‌تان بروید، جایی که بسیاری از این وسایل رایگان در دسترس است.
