Hazır mıyım? - Kadınlar

Her kadın bu soruyu kendine, çoğu zaman da başkalarına, bana da soruyor. Cevap genellikle göründüğünden çok daha karmaşık.

Biyologlar cinsel olgunluğu, bir organizmanın üreyebildiği nokta olarak tanımlar. Bu tanım çimen, solucan ya da kuşlar ve belki memelilerin çoğu için yeterlidir. İnsan kadını için ise yetersiz bir tanımdır. Âdet kanaması başladığı anda hazır olduğumuzu ima ediyor gibidir. Bazı kültürlerde bu doğru kabul edilir. Ama anneliğin on dört yaş civarında başlamasının beklendiği kültürlerde kızlar, gebelik ve doğumda ciddi komplikasyonlar, hatta ölüm açısından çok daha yüksek risklerle karşı karşıyadır. Bu tek başına bize bir şey anlatıyor olmalı. Bir kadının cinsel olarak olgunlaşması için gereken değişiklikleri fizyolojik, psikolojik ve sosyal olarak ele alalım.

Fizyolojik

Olgunlaşmanın ilk işaretleri genellikle areolanın - meme ucunun daha geniş kısmının - kabarması ve göğüslerin büyümeye başlamasıdır. Birkaç ay sonra âdet kanaması başlar, ardından da ergenlik tüm hızıyla gelir. Vücuttaki değişiklikler çoğu insanın sandığından çok daha kapsamlıdır ve çok daha uzun sürer.

Ergenliğin başında vajina oldukça sert, esnek olmayan bir organdır. Yalnızca birkaç hücre kalınlığındadır ve kolay kolay esnemez. Ayrıca olgun bir kadında her zaman bulunan ve cinsel uyarılma sırasında belirgin şekilde artan doğal kayganlaştırıcıları da henüz üretmez. Yaklaşık beş yıl sonra (en az), kalın, güçlü ve bir bebeğin doğumuna yer açabilecek, harika derecede esnek bir organ hâline gelir. Kalçalar başta dardır ve leğen kemiği henüz yassılaşıp genişlememiştir - dişi bedenin karakteristik özelliği. Klitoris başlığının altında saklıdır, ama ucunu iç dudakların üstte birleştiği yerde görebilir ve hissedebilirsin.

Vücudumuzdaki hormon değişiklikleri birincil ve ikincil cinsiyet özelliklerimizin gelişmesine yol açar ve tam gelişmiş kadın bedenini oluşturur. Hormonların çocukluktaki dengeden yetişkinlikteki dengeye geçmesi birkaç yıl sürer. Buna eşlik eden fiziksel özellikler de değişmeye devam eder. Bu hormonal değişimin ne zaman tamamlandığını belirlemek zordur ve son evrelerinde muhtemelen pek de önemli değildir. Genel olarak, regl dönemin oldukça düzenli hâle geldiğinde ve hafif bir rahatsızlıktan öteye geçmediğinde, hormonlar dengesini bulmuş demektir. Yine de büyüme devam ediyor olabilir. Benim göğüslerim 20. doğum günümden sonra tam bir kupa büyüdü. Başka kadınlar da göğüslerinde ve vücutlarının başka yerlerinde aynı şeyi yaşıyor.

Ergenlikteki büyüme besin ister - hem de çok besin. Alışık olduğumuz anlamda büyümüyor olsan bile, tek tek organlar gelişiyor (göğüsler, rahim, vajina, kıllar); kemik yapısı değişiyor, eklemler gelişiyor ve beden belirgin biçimde kadınsı bir hâl alıyor.

Bu dönemde seksin riskleri çok yüksektir. Âdet düzensizse, yumurtlama da düzensizdir. Ergenliğin erken döneminde cinsel olarak aktif olmayı seçen bir kadının doğum kontrolünü daha dikkatli kullanması gerekir, çünkü riskin ne zaman olduğunu tahmin etmek neredeyse imkânsızdır. Bazı kadınlar her ay yumurtlamaz; bazıları her ay birkaç kez yumurtlar; bazıları da bir yumurtalıktan yumurtlamaya başlar, diğerinden başlamaz. Kendini her zaman doğurgan saymalısın.

Kendi gelişimin tamamlanmadan gebe kalırsan, besinler için bir rekabet başlar. Sağlıklı kemikler ve eklemler için ihtiyaç duyduğun besinler, bebeğin sağlıklı bir çocuk olarak normal gelişmesi için ihtiyaç duyduğu besinlerle aynıdır. Genç annelerin bebeklerinin sık sık düşük kilolu ya da prematüre doğmasının bir nedeni budur. Bu rekabette ikisi de kaybeder. Anne doğal olarak gelişemez, bebek de öyle. Ergenlik gebeliği yetişkin gebeliğinden daha uzmanlaşmış bir bakım gerektirir ve her zaman dikkatle planlanmış bir beslenme düzeniyle sürdürülmelidir. Gebe ergenler erken tıbbi bakıma en çok ihtiyaç duyan, ama bu bakımı arama olasılığı en düşük olan gruptur.

Birincil cinsiyet organları geliştikçe vajina çok geçmeden bir penisi kabul edebilecek hâle gelir. Bir penise ilk dokunuşun ne kadar şaşırtıcı olursa olsun, bebeğin başıyla karşılaştırıldığında aslında oldukça küçüktür. Vajina seksi kabul edebilir ama büyük bir sonuçla başa çıkmaya hazır olmayabilir - doğum. Doğum sezaryenle yapılmak zorunda kalabilir, büyük bir epizyotomi gerekebilir ya da cinsel organlarında kalıcı hasar oluşabilir.

Gebelik sırasında vücudundaki hormon karışımında bir büyük değişim daha yaşanır. Ergenliğin başlangıcından beri hiç dengeye oturmamışken, vücudunun diğer kısımlarına çelişkili sinyaller gönderilir. Göğüslerine büyümeleri söylenmiştir, ama daha büyüyemeden, büyümeyi durdurup süt üretmeleri söylenir. Kemik yapısını değiştirme sinyalleri, rahminde başka bir beden büyütmeye yöneltildiğinde tam olarak uygulanamaz. Besinlerin başka yöne aktarılmasıyla birlikte bu, anne için ömür boyu sürecek sorunlara yol açabilir. Eklemler ergenlikte hâlâ şekillenmektedir ve şimdi, hazırlıklı olmadıkları bir ağırlığı, dengesiz biçimde taşımak zorunda kalırlar. Olası fiziksel sorunlar seks hayatının kendisinden değil, seks hayatının doğanın amaçladığı sonucundan kaynaklanır - gebelik.

Psikolojik

Sekse erken başlamanın psikolojik etkileri en az vurgulananlardır ama en zarar verici olanlar olabilir. Cinsel olarak aktif her kadın, içine bir penis aldığı her seferde gebe kalma ihtimaliyle karşı karşıyadır. Bunu okuyan her kadının tuvaleti her kullandığında külotunu kontrol etmesi muhtemeldir. İçimizden ne akıyor ve bu ne anlama gelebilir? Her birimizin yaşadığı yaklaşık 400 regl döneminin her biri olası bir endişe taşır. Gebe kalmaya çalışıyorsak, o küçük kırmızı lekeleri görmekten korkarız; gebe olmamayı umuyorsak, onları sevinçle karşılarız. Regl dönemimizde ne kadar şikâyet etsek de, bazen gerçekten acı çeksek de, bu her ay çok hoş karşılanan bir olaydır. Gelmezse, verdiği mesaj çok daha kötüdür.

Eminim ki ilk kez vajinal seks yapmış her kadının ertesi sabah aklına gelen ilk düşünce şudur: "Acaba hamile miyim!" Bu benim için de geçerliydi (kendimi tamamen hazırlıklı sandığım hâlde) ve bu konuyu sorduğum her kadın için de geçerli. (Kliniğin sekreteri az önce bir tomar kâğıt getirdi ve ona bekâretini kaybettiği günün ertesinde aklına gelen ilk düşüncenin ne olduğunu sordum. Aynı cevap!) Ve bu soru bir sonraki regl gelene kadar her gün kendini tekrarlar. 26 yaşına gelindiğinde bu, bir kadının hayatının olağan bir parçasıdır ve muhtemelen olası adımları ve sonuçları önceden düşünmüşüzdür. 16 yaşında ise bu, taşınması korkunç bir yüktür. Lekeleri görene kadar her geçen gün daha da ağırlaşır, ama regl iki gün gecikirse yük daha da ağırlaşır.

Bu sitedeki genç bir kadın, kadınlığın bu kısmına hâlâ alışmaya çalışırken, her ay bana "Sanırım dün olması gerekiyordu!!!; Endişeliyim." minvalinde bir e-posta gönderiyor. Bu, dünyadaki yerini hâlâ öğrenmeye çalışan ve kadın olmanın sayısız başka ayrıntısıyla nasıl başa çıkacağını öğrenen bir genç için muazzam bir yük. Bazıları için her ay dayanılmaz bir bekleyiştir. Bu durum, hayata hazırlanmak için çok daha verimli kullanılabilecek dikkati ve enerjiyi başka yere çeker. Asıl ironi şu ki birçok genç kadın, kendileri henüz orgazmın nasıl bir his olduğunu öğrenmemişken, başka birinin tatmini için seksi mekanik olarak yaşayıp geçiyor.

Benim durumumda, kız arkadaşım ve ben "zamanının geldiğine" karar verdik ve erkek arkadaşlarımızı "sonuna kadar" baştan çıkarmak için hazırlık yapmaya koyulduk. On beş yaşındaydık ve bekâretimizi korumamız gerektiğinin söylenmesinden bıkmıştık. Birkaç ay boyunca diken üstünde bekleyip tek tatminimizi eve döndüğümüzde mastürbasyondan aldıktan sonra, buna değmediğine karar verdik. Hem ablam hem de bir teyzem (ikisi de vajinal jel, prezervatif vb. alarak hazırlıklarımıza yardım etmişti) bizi bu sonuçlar konusunda uyarmıştı. Regl olup olmayacağım konusunda sürekli endişelenmediğim ilk ay, yeniden doğmak gibiydi. Ayrıca birbirimize yardım edebileceğimizi de keşfettik, ama o başka bir konu.

Birkaç yıl sonra gerçekten cinsel olarak aktif oldum ve o zamandan beri bunu oldukça keyifli buluyorum. Üzerimizde pek akran baskısı yoktu - birbirimizinki dışında. Belki de bir iddiaya girmiş gibi davrandık. Erkek arkadaşlarımız elbette olabildiğince istekliydi, ama elle yoklamanın ve arada bir kendilerine mastürbasyon yapılmasının ötesinde pek baskı yapmamışlardı. Hebrid Adaları'nın korunaklı, dindar ortamı açık bir baskıyı büyük ölçüde engelliyordu, ama sonraki yıllarda kaç başka kadının (belki bir yıl kadar sonra) aynı şeyi yaşadığını keşfedince şaşırdım.

Daha kozmopolit ortamlarda yalnızca erkekler teşvik etmekle kalmaz (sonuçta o genç, maço bakış açılarına göre kazanacak her şey onlardadır), cinsel olarak aktif kızlar da çoğu zaman yaşıtlarını bu işe girişmeye teşvik eder. Bu konuda tartışmak çoğu zaman utanç vericidir. Kendi bilgisizliğini ya da deneyimsizliğini ortaya çıkarabilir. Erkeklere verilecek cevap şuna benzer bir şey olmalı: “Baba olmaya hazır mısın?” Kızlarla ise gerçek meseleleri konuşmak için çoğu zaman daha fazla fırsat vardır.

Gerçekten arkadaşlarsa, bu konuşmayı yapmaya istekli olurlar. Değillerse, neden onların tavsiyesine uyuyorsun? Kendi yaşındaki başka bir kadına verilebilecek en iyi cevap, sekten gerçekte ne elde ettiğini sormaktır. Ergenliğin ortasındaki gençlerin büyük çoğunluğu için dürüst cevap basitçe sürekli korkudur. Gebelik korkusu; hastalık korkusu; ailenin öğrenmesi korkusu; ilişkinin bitmesi korkusu; dedikodu korkusu; kendi yetersizliği korkusu. Verdikleri cevaplar: her seferinde prezervatif kullanıyoruz; kimse bir şey demez; o beni seviyor; ben onu seviyorum; başkasıyla yapmayı aklından bile geçirmez; kadın olmayı öğreniyorum; yapıyorum, demek ki büyüdüm. Okulunda prezervatife güvenen her 100 kadından yaklaşık 13'ü önümüzdeki bir yıl içinde gebe kalacak, çünkü prezervatif çoğu zaman kusurlu kullanılır; her seferinde doğru kullanıldığında yalnızca yaklaşık 2'si gebe kalır. Cinsel olarak aktif her on gençten biri bir ya da daha fazla CYBH taşır. Bu ergen ilişkilerinin yüzde beşinden azı sonunda evliliğe ve hayat arkadaşlığına dönüşecek. Cinsel olarak aktif her sınıf arkadaşın, lekesiz külotuna bakarak bir tuvalet kabininde oturup ağlamıştır. Erkekler mi? Birçoğu bir buluşmada birkaç kez boşalır ve skorunu ilan etmek için sabırsızlanır. Erkeklerden nefret etmiyorum; onları seviyorum. Bu ergen alt kültüründe durum basitçe böyle.

Cinsel rahatlamaya hazır olabilirsin, ama bu tam anlamıyla yaşanan vajinal sekse hazır olduğun anlamına gelmez.

Sosyal

Gebelik evli 26 yaşındaki biri için beklenen bir şeydir; evli olmayan 26 yaşındaki biri için hayatın cilvesidir; 19 yaşındaki biri için dikkatsizlik ve uçarılıktır; 16 yaşındaki biri için bir felakettir. Bunların hiçbiri mutlaka doğru değildir, ama toplumsal algılar bunlardır. Etrafındaki insanların tutumlarını ve sana davranışlarını şekillendirirler.

Başka bir düzeyde, 20'li yaşlarındaki evli olmayan bir kadının cinsel olarak aktif olduğunun bilinmesi şaşırtıcı değildir. Neyse ki bugün bu tamamen kabul edilebilir ve onun kendi meselesi sayılır; ne yaptığını bilir ve kendi eylemlerinden kendisi sorumludur. 19 yaşındaki birinin cinsel olarak aktif olduğunun bilinmesi genellikle görmezden gelinir. Gebe kalmadığı sürece aile işaretleri ve gerçeği görmezden gelip ne yaptığını bildiğini umabilir. 16 yaşındaki birinin aktif olduğunun bilinmesi ise endişe kaynağı olmaya devam eder. Ve her türlü sonucu yalnızca genç kadın değil, bütün aile paylaşır.

İnsanlar anlayabilir mi? Şey, hayır, kızlık zarın olmadan, kızlık zarın varken olduğundan farklı görünmezsin - muayene masasında bile. Ama evet, arkadaşların, ailen, okulun, hatta tanımadığın insanlar arasında büyük endişeye yol açabilecek güçlü göstergeler vardır. Çıktığın erkekler bir mesaj verir; takıldığın kızlar da; görüldüğün yerler de. Neredeyse herkesin sakinlerin çoğu tarafından tanındığı çok küçük bir kasabada yaşıyorum. Daha büyük bir şehirde bu bir mahalleye denk düşer ve ailelerin, insanların ve yerlerin bilinme düzeyi aşağı yukarı aynıdır. Gece yarısı bir patikada yürüyen bir çift görürsem, bazı sonuçlar çıkarırım. O patikanın öbür ucundaki yürüyüşçü kulübesinde neler olduğunu biliyorum. 18 yaşında iki gençse, bunu biraz komik bile bulabilirim; 16 yaşında iki gençse, biraz endişelenebilirim. Partnerimin 14 yaşındaki çocuğu onlardan biri olsaydı, muhtemelen çılgına dönerdim. Benzer sonuçlar sık sık çıkarılır.

Büyüdüğüm adada gebe kalan, çok sevilen genç bir kadını hatırlıyorum. Burası çok sıkı bağlarla bağlı bir topluluktu. O ve erkek arkadaşı 17 yaşındaydı. Adadaki her annenin çocuklarına (bana da) onun küçük kardeşlerinden herhangi biriyle çıkmayı kesinlikle yasakladığından şüpheleniyorum. Uçuk varsayımlar ve sonuçlar, ama yine de gerçek. Bütün aileye aynı çamur bulaşır. Elli yıl önce o genç kadın uzağa gönderilir, bebek evlatlık verilir ve herkes alenen her şeyi görmezden gelirdi. Kapalı perdelerin ardında ise her aile durum hakkında dedikodu yapardı. Aileler gebe bir kızın damgasından kaçmak için taşınmıştır; diğerleri ise hoş görülen dışlanmışlara dönüşür.

Aile içinde seks hayatının "sırrını" korumak imkânsızdır. Anne olan her kadın birkaç kez meniyle karşılaşmıştır ve onu hemen tanır - kokusunu, görünüşünü, bulaştığı kumaşın sertleşmesini. Tuhaf zamanlarda çöp kutusundaki günlük pedler fark edilir; spermisitlerin kendine özgü bir kokusu vardır. Annen bunu görmezden gelebilir; söylenip köpürebilir; ama farkında olacaktır.

Bir çocuğun mali yükü 26 yaşındaki biri için kendisinindir ve muhtemelen yalnızca kendisinin; 16 yaşındaki biri için ise ebeveynlere bir maliyet olacaktır. Alınan risk yalnızca senin riskin değil (gerçi en önemlisi o olmalı), bütün ailenin - anne babanın ve kardeşlerinin - riskidir. Hayali 26 yaşındaki kadınımızın hayatı (evli olsun ya da olmasın) büyük ölçüde değişecek, ama çok yönetilebilir olacaktır. Bekâr anneler nadir değildir ve onlar için destek sistemleri vardır - kreş, sağlık güvencesi, bebek bakıcıları, kabullenen arkadaşlar ve çoğu zaman kabullenen bir aile. Hayali 16 yaşındaki genç kadınımız ise çok farklı zorluklarla karşılaşacaktır. Sosyal hayatı birkaç yıl boyunca fiilen sona erer. Kendi eğitimi, mümkün olsa bile, çok daha zorlaşır. Ebeveynlerine bindirilen yük çok ağır olacaktır.

Peki, ne demek istiyorum? Her kadının cevabı kendine aittir. Tüm kadınların yarısı 18. ve 20. doğum günleri arasında cinsel olarak aktif hâle gelir. Belki dörtte biri daha erken başlar, diğer dörtte biri daha uzun bekler. 25 yaşına gelindiğinde görece az bakire kalmıştır, ama hiç de bilinmedik değildirler. Öyle görünüyor ki çoğumuz seçeneklerimizi tartmış ve ergenliğin son yıllarında hazır olduğumuz sonucuna varmışız. Sosyologlar bunun "normal" olduğunu söyler, yani çoğu insanın yaptığı şey budur. Kadınlara, bu kadınların çoğunun bu yaşa kadar bakire kalmayı ve bu yaşta aktif olmayı kendilerinin seçtiğine inanacak kadar güveniyorum. Sanayileşmiş dünyanın her yerinde (Japonya tek istisnadır) kadınların bu seçimi yapması tesadüf değildir. Aynı zamanda riskleri ve gerekebilecek adımları düşünmüş oldukları bir yaştadırlar. Gözleri açıktır. Bazılarının daha uzun beklemesi de tesadüf değildir; o çok ciddi adımı atmaya henüz hazır değillerdir. Daha genç yaşlar ise beni endişelendiriyor. Hesaplı bir risk alacak kadar birikmiş deneyim, ne kendi yaşadıklarından ne de başkalarından öğrendiklerinden, henüz yoktur.