آیا آماده‌ام؟ - زنان

هر زنی این سؤال را از خودش و اغلب از دیگران، از جمله از من، می‌پرسد. پاسخ معمولاً بسیار پیچیده‌تر از آن است که به نظر می‌رسد.

زیست‌شناسان بلوغ جنسی را نقطه‌ای تعریف می‌کنند که در آن یک موجود زنده می‌تواند تولیدمثل کند. این تعریف برای علف یا کرم یا پرندگان و شاید حتی بیشتر پستانداران مناسب است. اما توصیفی ناکافی از زن انسان است. به نظر می‌رسد این تعریف القا می‌کند که همین که قاعدگی آغاز شد، ما آماده‌ایم. در برخی فرهنگ‌ها این را درست می‌دانند. اما در فرهنگ‌هایی که انتظار می‌رود مادر شدن از حدود چهارده سالگی آغاز شود، دختران با خطر بسیار بیشتری از عوارض جدی، و حتی مرگ، در بارداری و زایمان روبه‌رو هستند. همین به‌تنهایی باید چیزی به ما بگوید. بیایید تغییراتی را که یک زن برای رسیدن به بلوغ جنسی از سر می‌گذراند، در سه دسته‌ی فیزیولوژیک، روانی و اجتماعی بررسی کنیم.

فیزیولوژیک

نخستین نشانه‌های بلوغ معمولاً برآمده شدن هاله - بخش پهن‌تر نوک سینه‌ها - و آغاز رشد سینه است. چند ماه بعد، قاعدگی آغاز می‌شود و سپس بلوغ کامل فرا می‌رسد. تغییرات بدن بسیار گسترده‌تر از آن است که بیشتر افراد تصور می‌کنند و بسیار بیشتر هم طول می‌کشد.

در آغاز بلوغ، واژن اندامی نسبتاً سفت و انعطاف‌ناپذیر است. دیواره‌ی آن تنها چند لایه سلول ضخامت دارد و به‌آسانی کشیده نمی‌شود. همچنین هنوز روان‌کننده‌های طبیعی‌ای را که همیشه در زن بالغ وجود دارند و هنگام برانگیختگی جنسی به‌شدت افزایش می‌یابند، تولید نمی‌کند. حدود پنج سال بعد (دست‌کم)، به اندامی فوق‌العاده کشسان، ضخیم و قوی تبدیل می‌شود که می‌تواند زایمان یک نوزاد را تاب بیاورد. لگن در آغاز باریک است و هنوز آن حالت تخت و پهن را - که ویژگی بدن زنانه است - پیدا نکرده است. کلیتوریس زیر کلاهکش جمع شده است، اما می‌توانید نوک آن را در جایی که لب‌های کوچک در بالا به هم می‌رسند ببینید و لمس کنید.

تغییرات هورمونی در بدن ما باعث رشد ویژگی‌های جنسی اولیه و ثانویه می‌شود و بدن کاملاً رشدیافته‌ی یک زن را شکل می‌دهد. متعادل شدن دوباره‌ی هورمون‌ها، از هورمون‌های دوران کودکی به هورمون‌های بزرگسالی، چند سال طول می‌کشد. ویژگی‌های جسمی همراه آن نیز همچنان در حال تغییرند. تشخیص پایان این تغییر هورمونی دشوار است و شاید در مراحل پایانی‌اش چندان هم اهمیتی نداشته باشد. به طور کلی، وقتی قاعدگی‌تان کاملاً منظم شده و چیزی بیش از یک ناراحتی جزئی نیست، هورمون‌ها به تعادل رسیده‌اند. با این حال رشد ممکن است همچنان ادامه داشته باشد. سینه‌های من پس از تولد ۲۰ سالگی‌ام یک سایز کامل کاپ بزرگ‌تر شد. زنان دیگر نیز همین تجربه را در مورد سینه‌ها و دیگر بخش‌های بدن داشته‌اند.

رشد در دوران نوجوانی به مواد مغذی نیاز دارد - مقدار زیادی ماده‌ی مغذی. حتی اگر به معنای رایج کلمه در حال رشد نباشید، اندام‌ها یک‌به‌یک در حال رشدند (سینه‌ها، رحم، واژن، مو)؛ ساختار استخوانی در حال تغییر است، مفاصل در حال شکل‌گیری‌اند و بدن به‌طور مشخص زنانه می‌شود.

خطرهای رابطه‌ی جنسی در این دوره بسیار زیاد است. اگر قاعدگی نامنظم باشد، تخمک‌گذاری هم نامنظم است. اگر زنی تصمیم بگیرد در اوایل نوجوانی از نظر جنسی فعال شود، باید با دقت بیشتری از روش‌های پیشگیری از بارداری استفاده کند، زیرا پیش‌بینی زمان خطر عملاً ناممکن است. برخی زنان هر ماه تخمک‌گذاری نمی‌کنند؛ برخی دیگر چند بار در ماه تخمک‌گذاری می‌کنند؛ برخی تخمک‌گذاری را از یک تخمدان آغاز می‌کنند و نه از دیگری. باید همیشه خود را بارور در نظر بگیرید.

اگر پیش از پایان رشد خودتان باردار شوید، رقابتی بر سر مواد مغذی پیش می‌آید. غذایی که شما برای استخوان‌ها و مفاصل سالم نیاز دارید، همان غذایی است که نوزاد برای رشد طبیعی و تبدیل شدن به کودکی سالم نیاز دارد. این یکی از دلایلی است که مادران نوجوان اغلب نوزادانی کم‌وزن یا نارس به دنیا می‌آورند. در این رقابت، هر دو بازنده‌اند. نه مادر به‌طور طبیعی رشد می‌کند و نه نوزاد. بارداری در نوجوانی به مراقبت تخصصی‌تری نسبت به بارداری در بزرگسالی نیاز دارد و همیشه باید با رژیم غذایی‌ای همراه باشد که با دقت برنامه‌ریزی شده است. نوجوانان باردار بیش از همه به مراقبت پزشکی زودهنگام نیاز دارند و کمتر از همه به دنبال آن می‌روند.

با رشد اندام‌های جنسی اولیه، واژن خیلی زود توانایی پذیرش آلت تناسلی را پیدا می‌کند. هرچقدر هم نخستین لمس آلت تناسلی برایتان تکان‌دهنده باشد، آلت در مقایسه با سر نوزاد واقعاً بسیار کوچک است. واژن ممکن است رابطه‌ی جنسی را بپذیرد اما برای رویارویی با پیامدی بزرگ آماده نباشد - زایمان. ممکن است زایمان ناچار به سزارین، اپی‌زیوتومی بزرگ یا آسیب دائمی به اندام‌های جنسی‌تان بینجامد.

در دوران بارداری، تغییر بزرگ دیگری در ترکیب هورمون‌های بدنتان رخ می‌دهد. از آنجا که هورمون‌ها از آغاز بلوغ هرگز به ثبات نرسیده‌اند، پیام‌های متناقضی به دیگر بخش‌های بدنتان فرستاده می‌شود. به سینه‌هایتان گفته شده بود که رشد کنند، اما پیش از آنکه رشدشان کامل شود، به آن‌ها گفته می‌شود که رشد را متوقف کنند و شیر تولید کنند. پیام‌های مربوط به تغییر ساختار استخوانی نمی‌توانند به‌طور کامل اجرا شوند، وقتی جای خود را به پیام‌های پرورش بدنی دیگر در رحمتان می‌دهند. همراه با منحرف شدن مواد مغذی، این وضعیت می‌تواند برای مادر مشکلاتی مادام‌العمر ایجاد کند. مفاصل در نوجوانی هنوز در حال شکل‌گیری‌اند و حالا باید وزنی را، نامتوازن، تحمل کنند که برایش آماده نیستند. مشکلات جسمی احتمالی نه در خودِ داشتن زندگی جنسی، بلکه در پیامد طبیعی و مقصود آن نهفته است - بارداری.

روانی

اثرات روانی آغاز زودهنگام رابطه‌ی جنسی کمتر از همه مورد تأکید قرار می‌گیرد، اما شاید بیشترین آسیب را بزند. هر زنی که از نظر جنسی فعال است، هر بار که آلت تناسلی را به درون خود می‌پذیرد، در معرض بارداری قرار دارد. به احتمال زیاد هر زنی که این متن را می‌خواند، هر بار که از توالت استفاده می‌کند شورتش را بررسی می‌کند. چه چیزی از ما خارج می‌شود و چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟ هر یک از حدود ۴۰۰ قاعدگی‌ای که هر یک از ما تجربه می‌کند، نگرانی‌ای بالقوه به همراه دارد. اگر بخواهیم باردار شویم، از دیدن لکه‌های کوچک قرمز می‌ترسیم؛ اگر امیدواریم باردار نباشیم، با آغوش باز از آن‌ها استقبال می‌کنیم. با همه‌ی گلایه‌هایمان، و گاهی رنجی که واقعاً در دوران قاعدگی می‌کشیم، آمدن آن هر ماه رویدادی بسیار خوشایند است. اگر نیاید، پیامش بسیار بدتر است.

مطمئنم که هر زنی که تا به حال برای نخستین بار رابطه‌ی واژینال داشته، صبح روز بعد نخستین فکرش این بوده است: "نکند باردار باشم!" این درباره‌ی من صدق می‌کرد (با اینکه فکر می‌کردم کاملاً آماده‌ام)، و درباره‌ی هر زنی که تا به حال از او پرسیده‌ام نیز صدق می‌کند. (منشی کلینیک همین الان دسته‌ای کاغذ آورد و از او پرسیدم نخستین فکرش در روز پس از از دست دادن باکرگی‌اش چه بوده است. همان پاسخ!) و این سؤال هر روز تکرار می‌شود تا قاعدگی بعدی برسد. در ۲۶ سالگی، این بخشی عادی از زندگی یک زن است و به احتمال زیاد اقدامات و پیامدهای ممکن را از پیش سنجیده‌ایم. در ۱۶ سالگی، این باری وحشتناک است. با هر روزی که می‌گذرد سنگین‌تر می‌شود تا وقتی که لکه‌ها را ببینیم، و اگر دو روز تأخیر داشته باشند، بار از این هم سنگین‌تر می‌شود.

زن جوانی در همین سایت، که هنوز در حال خو گرفتن به این بخش از زن بودن است، هر ماه ایمیلی با این مضمون برایم می‌فرستد: "فکر می‌کنم باید دیروز می‌آمد!!!؛ نگرانم." این باری بزرگ برای نوجوانی است که هنوز در حال یادگیری جایگاه خود در دنیا و چگونگی کنار آمدن با هزاران جزئیات دیگرِ زن بودن است. برای برخی، هر ماه انتظاری طاقت‌فرساست. این انتظار توجه و انرژی‌ای را هدر می‌دهد که می‌توانست به شکلی سازنده‌تر صرف آماده شدن برای زندگی شود. طنز تلخ ماجرا این است که بسیاری از زنان جوان رابطه‌ی جنسی را برای رضایت کس دیگری انجام می‌دهند، در حالی که خودشان هنوز نمی‌دانند ارگاسم چه حسی دارد.

در مورد من، من و دوستم هر دو تصمیم گرفتیم که "وقتش رسیده" و آماده شدیم تا دوست‌پسرهایمان را برای رفتن "تا آخر راه" اغوا کنیم. پانزده ساله بودیم و از اینکه مدام به ما بگویند از باکرگی‌مان محافظت کنیم خسته شده بودیم. پس از چند ماه دلهره، که تنها لذتمان در آن مدت خودارضایی پس از رسیدن به خانه بود، به این نتیجه رسیدیم که ارزشش را ندارد. هم خواهر بزرگ‌ترم و هم یکی از خاله‌هایم (که هر کدام در آماده‌سازی‌مان کمک کرده بودند و ژل واژینال، کاندوم و غیره خریده بودند) ما را از این پیامدها برحذر داشته بودند. نخستین ماهی که مدام نگران آمدن یا نیامدن قاعدگی‌ام نبودم، مثل تولدی دوباره بود. همچنین کشف کردیم که می‌توانیم به یکدیگر کمک کنیم، اما آن بحث دیگری است.

چند سال بعد، به‌طور واقعی از نظر جنسی فعال شدم و از آن زمان تاکنون آن را بسیار لذت‌بخش یافته‌ام. فشار همسالان بر ما کم بود - جز فشاری که خودمان بر هم وارد می‌کردیم. شاید رفتارمان مثل کسانی بود که سر چیزی شرط بسته‌اند. پیداست که دوست‌پسرهایمان تا جای ممکن پذیرا بودند، اما فشارشان از دست‌مالی کردن و اینکه گاه‌به‌گاه با دست ارضایشان کنیم فراتر نمی‌رفت. محیط محافظت‌شده و مذهبی Hebrides (جزایر هبرید) جلوی بیشتر فشارهای آشکار را می‌گرفت، اما در سال‌های بعد با شگفتی دیدم که چه بسیار زنان دیگری (شاید حدود یک سال بعد از ما) همین را تجربه کرده بودند.

در محیط‌های جهان‌وطنی‌تر، نه‌تنها پسرها تشویق می‌کنند (آن‌ها، در نگاه جوان و ماچوی خود، به هر حال همه‌چیز به دست می‌آورند)، بلکه دخترانی که از نظر جنسی فعال‌اند اغلب همسالانشان را به این کار ترغیب می‌کنند. بحث کردن درباره‌ی این موضوع اغلب خجالت‌آور است. ممکن است ناآگاهی یا بی‌تجربگی خودتان را آشکار کند. پاسخ به پسرها باید چیزی شبیه این باشد: “آماده‌ای بابا بشوی؟” با دخترها، اغلب فرصت بیشتری برای گفت‌وگو درباره‌ی مسائل واقعی وجود دارد.

اگر واقعاً دوستتان باشند، حاضر خواهند بود این گفت‌وگو را داشته باشند. اگر نیستند، چرا به توصیه‌ی آن‌ها گوش می‌دهید؟ بهترین پاسخ به زن دیگری هم‌سن خودتان این است که بپرسید واقعاً چه چیزی از رابطه‌ی جنسی به دست می‌آورد. برای اکثریت بزرگ نوجوانان در میانه‌ی دوران نوجوانی، پاسخ صادقانه به‌سادگی ترس دائمی است. ترس از بارداری؛ ترس از بیماری؛ ترس از اینکه خانواده بفهمد؛ ترس از به هم خوردن رابطه؛ ترس از حرف مردم؛ ترس از ناکافی بودن خودش. پاسخ‌هایشان: هر بار از کاندوم استفاده می‌کنیم؛ کسی حرفی نمی‌زند؛ او دوستم دارد؛ دوستش دارم؛ او حتی فکرش را هم نمی‌کند که با کس دیگری این کار را بکند؛ دارم یاد می‌گیرم زن باشم؛ این کار را می‌کنم، پس حتماً بزرگ شده‌ام. از هر ۱۰۰ زن در مدرسه‌ی شما که به کاندوم متکی‌اند، حدود ۱۳ نفر در سال آینده باردار خواهند شد، زیرا کاندوم اغلب به‌درستی استفاده نمی‌شود؛ اگر هر بار به‌درستی استفاده شود، تنها حدود ۲ نفر باردار می‌شوند. از هر ده نوجوان فعال از نظر جنسی، یک نفر حامل یک یا چند بیماری مقاربتی است. کمتر از پنج درصد این رابطه‌های نوجوانی در نهایت به ازدواج و شراکت در زندگی می‌انجامد. هر همکلاسی فعال از نظر جنسی شما، زمانی در اتاقک توالت نشسته و در حالی که به شورت بی‌لکه‌اش نگاه می‌کرده گریه کرده است. پسرها؟ بسیاری از آن‌ها فقط چند بار در یک قرار ارضا می‌شوند و برای اعلام امتیازشان سر از پا نمی‌شناسند. من از مردان متنفر نیستم؛ دوستشان دارم. در این خرده‌فرهنگ نوجوانان، اوضاع به‌سادگی همین است.

ممکن است برای تخلیه‌ی جنسی آماده باشید، اما این به آن معنا نیست که برای رابطه‌ی واژینال کامل آماده‌اید.

اجتماعی

بارداری در ۲۶ سالگی و در حال تأهل امری مورد انتظار است؛ در ۲۶ سالگی و بدون ازدواج، از بازی‌های روزگار؛ در ۱۹ سالگی، نشانه‌ی بی‌احتیاطی و بی‌بندوباری؛ در ۱۶ سالگی، فاجعه. هیچ‌یک از این‌ها لزوماً درست نیست، اما برداشت‌های اجتماعی همین‌هاست. همین برداشت‌ها نگرش اطرافیانتان و رفتارشان با شما را شکل می‌دهند.

در سطحی دیگر، دانستن اینکه زنی مجرد در دهه‌ی ۲۰ زندگی‌اش از نظر جنسی فعال است، تعجبی ندارد. خوشبختانه امروزه این کاملاً پذیرفتنی و مسئله‌ی شخصی خود او به شمار می‌رود؛ او می‌داند چه می‌کند و مسئول اعمال خودش است. دانستن اینکه یک ۱۹ ساله از نظر جنسی فعال است معمولاً نادیده گرفته می‌شود. تا وقتی باردار نشود، خانواده می‌تواند نشانه‌ها و واقعیت را نادیده بگیرد و امیدوار باشد که او می‌داند چه می‌کند. دانستن اینکه یک ۱۶ ساله فعال است همچنان مایه‌ی نگرانی است. و هر پیامدی دامن کل خانواده را می‌گیرد، نه فقط آن زن جوان را.

آیا دیگران می‌فهمند؟ خب، نه، بدون پرده‌ی بکارت هیچ تفاوتی با زمانی که پرده‌ی بکارت داشتید به نظر نمی‌رسید - حتی روی تخت معاینه. اما، بله، نشانه‌های قوی‌ای هست که می‌تواند در میان دوستان، خانواده، مدرسه و حتی کسانی که نمی‌شناسیدشان نگرانی زیادی ایجاد کند. پسرهایی که با آن‌ها قرار می‌گذارید پیامی می‌فرستند؛ دخترهایی که با آن‌ها وقت می‌گذرانید نیز؛ و جاهایی که در آن‌ها دیده می‌شوید. من در شهر بسیار کوچکی زندگی می‌کنم که تقریباً همه را بیشتر ساکنان می‌شناسند. در شهری بزرگ‌تر، این به اندازه‌ی یک محله است و آگاهی از خانواده‌ها، آدم‌ها و مکان‌ها تقریباً به همان اندازه است. اگر زوجی را ببینم که نیمه‌شب در کوچه‌ای قدم می‌زنند، به نتیجه‌هایی می‌رسم. می‌دانم در کلبه‌ی کوهنوردان در انتهای آن کوچه چه می‌گذرد. اگر زوجی ۱۸ ساله باشند، شاید حتی کمی خنده‌دارش بدانم؛ اگر زوجی ۱۶ ساله باشند، شاید کمی نگران شوم. اگر فرزند ۱۴ ساله‌ی پارتنرم یکی از آن‌ها بود، احتمالاً از کوره در می‌رفتم. نتیجه‌گیری‌های مشابه اغلب انجام می‌شود.

زن جوان بسیار محبوبی را در جزیره‌ای که در آن بزرگ شدم به یاد دارم که باردار شد. جامعه‌ای بسیار بسته و به هم نزدیک بود. او و دوست‌پسرش هر دو ۱۷ ساله بودند. گمان می‌کنم همه‌ی مادران جزیره فرزندانشان (از جمله من) را از قرار گذاشتن با هر یک از خواهر و برادرهای کوچک‌تر او منع کردند. فرض‌ها و نتیجه‌گیری‌هایی دیوانه‌وار، اما با این حال واقعی. همه‌ی خانواده را با یک چوب می‌رانند. پنجاه سال پیش، او را به جای دیگری می‌فرستادند، نوزاد را به فرزندخواندگی می‌سپردند و در ظاهر همه کل ماجرا را نادیده می‌گرفتند. پشت پرده‌های کشیده، هر خانواده‌ای درباره‌ی این وضعیت پچ‌پچ می‌کرد. خانواده‌هایی بوده‌اند که برای فرار از ننگ دختری باردار نقل مکان کرده‌اند؛ برخی دیگر به طردشدگانی تحمل‌شده تبدیل می‌شوند.

در درون خانواده، حفظ "راز" زندگی جنسی‌تان ناممکن است. هر زنی که مادر است چند بار با مایع منی سروکار داشته و فوراً آن را می‌شناسد - بویش، ظاهرش، سفتی پارچه‌ای که روی آن مانده است. پدهای روزانه‌ای که در زمان‌های غیرعادی در سطل زباله دیده می‌شوند، از چشم دور نمی‌مانند؛ اسپرم‌کش‌ها بوی مشخصی دارند. مادرتان ممکن است به روی خودش نیاورد؛ ممکن است داد و فریاد راه بیندازد؛ اما خبر خواهد داشت.

بار مالی یک کودک برای یک ۲۶ ساله بر دوش خود اوست و احتمالاً فقط خود او؛ برای یک ۱۶ ساله، هزینه‌اش بر عهده‌ی والدین خواهد بود. خطری که پذیرفته می‌شود فقط خطر خودتان نیست (هرچند این باید در اولویت باشد)، بلکه خطری برای کل خانواده است - والدین و خواهر و برادرها. زندگی آن ۲۶ ساله‌ی فرضی ما به‌شدت تغییر خواهد کرد (چه متأهل باشد چه نباشد)، اما زندگی‌ای کاملاً قابل‌مدیریت خواهد بود. مادران مجرد کم نیستند و نظام‌های حمایتی برایشان وجود دارد - مهدکودک، پوشش درمانی، پرستار کودک، دوستانی پذیرا و اغلب خانواده‌ای پذیرا. آن ۱۶ ساله‌ی فرضی ما با چالش‌های بسیار متفاوتی روبه‌رو خواهد شد. زندگی اجتماعی‌اش عملاً برای چند سال از دست می‌رود. تحصیلش، اگر اصلاً ممکن باشد، دشوارتر خواهد شد. باری که بر دوش والدینش گذاشته می‌شود بسیار سنگین خواهد بود.

خب، منظورم چیست؟ پاسخ برای هر زنی مخصوص خود اوست. نیمی از همه‌ی زنان بین ۱۸ و ۲۰ سالگی از نظر جنسی فعال می‌شوند. شاید یک‌چهارم زودتر شروع می‌کنند و یک‌چهارم دیگر بیشتر صبر می‌کنند. تا ۲۵ سالگی، باکره‌های نسبتاً کمی باقی می‌مانند، اما به هیچ وجه نادر نیستند. پس به نظر می‌رسد بیشتر ما گزینه‌هایمان را سنجیده‌ایم و به این نتیجه رسیده‌ایم که در سال‌های پایانی نوجوانی آماده‌ایم. جامعه‌شناسان این را "عادی" می‌نامند، یعنی کاری که بیشتر مردم انجام می‌دهند. آن‌قدر به زنان ایمان دارم که باور کنم بیشتر این زنان انتخاب کرده‌اند تا این سن باکره بمانند و انتخاب کرده‌اند که در این سن فعال شوند. تصادفی نیست که در سراسر جهان صنعتی (ژاپن تنها استثناست) زنان این انتخاب را می‌کنند. آن‌ها همچنین در سنی هستند که خطرها و اقداماتی را که ممکن است لازم باشد سنجیده‌اند. چشمانشان باز است. تصادفی نیست که برخی بیشتر صبر می‌کنند؛ آن‌ها به‌سادگی هنوز آماده‌ی برداشتن این گام بسیار جدی نیستند. سن کمتر از این، نگرانم می‌کند. تجربه‌ی انباشته‌ی کافی، چه تجربه‌ی خود و چه آموخته‌هایی از دیگران، برای پذیرفتن یک خطر حساب‌شده وجود ندارد.