Ben ik er klaar voor? - Haar versie

Elke vrouw stelt zichzelf deze vraag en vaak ook aan anderen, onder wie ik. Het antwoord is meestal veel ingewikkelder dan het lijkt.

Biologen definiëren seksuele rijpheid als het punt waarop een organisme zich kan voortplanten. Dat volstaat voor gras, wormen of vogels en misschien zelfs voor de meeste zoogdieren. Voor de menselijke vrouw is het een ontoereikende omschrijving. Het lijkt te suggereren dat we klaar zijn zodra de menstruatie is begonnen. In sommige culturen wordt dat ook zo gezien. Maar in de culturen waar het moederschap rond het veertiende levensjaar hoort te beginnen, lopen meisjes een veel groter risico op ernstige complicaties, en zelfs overlijden, tijdens zwangerschap en bevalling. Dat alleen al zou ons iets moeten zeggen. Laten we de veranderingen die een vrouw seksueel rijp maken bekijken als fysiologisch, psychologisch en sociaal.

Fysiologisch

De eerste tekenen van rijping zijn meestal een zwelling van de tepelhof - het bredere deel van de tepels - en het begin van de borstgroei. Een paar maanden later komt de eerste menstruatie en daarna de volledige puberteit. De veranderingen in het lichaam zijn veel ingrijpender en duren veel langer dan de meesten beseffen.

Aan het begin van de puberteit is de vagina een tamelijk stijf, onbuigzaam orgaan. Ze is maar enkele cellagen dik en rekt niet makkelijk uit. Ze produceert ook nog niet het natuurlijke vocht dat bij een volwassen vrouw altijd aanwezig is en tijdens seksuele opwinding sterk toeneemt. Zo'n vijf jaar later (minstens) is ze een wonderbaarlijk elastisch orgaan, dik, sterk en in staat om de geboorte van een kind op te vangen. De heupen zijn eerst smal en het bekken is nog niet afgeplat en verbreed - kenmerkend voor een vrouwelijk lichaam. De clitoris zit weggestopt onder de clitorisvoorhuid, maar je kunt het puntje zien en voelen waar de binnenste schaamlippen bovenaan samenkomen.

De hormonale veranderingen in ons lichaam zorgen voor de ontwikkeling van onze primaire en secundaire geslachtskenmerken en vormen het volgroeide vrouwenlichaam. Het nieuwe evenwicht, van de hormonen van de kindertijd naar die van de volwassenheid, vraagt een aantal jaren. Ook de bijbehorende lichamelijke kenmerken veranderen nog. Vaststellen wanneer deze hormonale verandering voltooid is, is lastig en in de latere fasen misschien niet zo relevant. Over het algemeen geldt: als je menstruatie behoorlijk regelmatig is geworden en niet veel meer is dan een ongemak, hebben de hormonen hun evenwicht gevonden. De groei kan dan nog steeds doorgaan. Na mijn 20e verjaardag ging ik nog een volle cupmaat omhoog. Andere vrouwen maken dit ook mee, met hun borsten en met andere delen van het lichaam.

De groei tijdens de adolescentie vraagt voedingsstoffen - heel veel voedingsstoffen. Ook al groei je misschien niet in de gebruikelijke zin, afzonderlijke organen ontwikkelen zich (borsten, baarmoeder, vagina, haar); de botstructuur verandert, gewrichten ontwikkelen zich en het lichaam wordt specifiek vrouwelijk.

De risico's van seks in deze periode zijn erg hoog. Als de menstruatie onregelmatig is, is de eisprong dat ook. Wie als vrouw vroeg in de adolescentie seksueel actief wordt, moet extra zorgvuldig met anticonceptie omgaan, omdat het risicomoment vrijwel onmogelijk te bepalen is. Sommige vrouwen hebben niet elke maand een eisprong; anderen hebben er meerdere per maand; bij sommigen begint de eisprong in de ene eierstok en niet in de andere. Je moet ervan uitgaan dat je altijd vruchtbaar bent.

Als je zwanger raakt voordat je eigen ontwikkeling voltooid is, ontstaat er concurrentie om voedingsstoffen. Het voedsel dat jij nodig hebt voor gezonde botten en gewrichten is precies wat de baby nodig heeft om zich normaal tot een gezond kind te ontwikkelen. Dat is een van de redenen waarom tienermoeders vaak baby's met ondergewicht of te vroeg geboren baby's krijgen. In deze concurrentie verliezen beiden. De moeder ontwikkelt zich niet natuurlijk en de baby evenmin. Een tienerzwangerschap vraagt meer gespecialiseerde zorg dan een zwangerschap op volwassen leeftijd en moet altijd gepaard gaan met een zorgvuldig gepland dieet. Zwangere tieners hebben het meest behoefte aan vroege medische zorg en zoeken die het minst vaak op.

Naarmate de primaire geslachtsorganen zich ontwikkelen, kan de vagina al vrij snel een penis opnemen. Hoe schokkend je eerste aanraking van een penis ook mag zijn, die is echt vrij klein vergeleken met het hoofdje van een baby. De vagina kan seks aan, maar is misschien nog niet klaar voor een ingrijpend gevolg - een bevalling. De bevalling kan uitlopen op een keizersnede, een grote episiotomie of blijvende schade aan je geslachtsorganen.

Tijdens de zwangerschap verschuift de hormonale mix in je lichaam opnieuw sterk. Omdat die sinds het begin van de puberteit nooit tot rust is gekomen, worden er tegenstrijdige signalen naar andere delen van je lichaam gestuurd. Je borsten hebben het signaal gekregen om te groeien, maar voordat ze dat hebben gedaan, krijgen ze het bericht om te stoppen met groeien en melk aan te maken. De signalen voor een veranderende botstructuur kunnen niet volledig worden uitgevoerd als ze worden omgezet in het laten groeien van een ander lichaam in je baarmoeder. Samen met het wegvloeien van voedingsstoffen kan dit levenslange problemen voor de moeder veroorzaken. De gewrichten zijn in de adolescentie nog in ontwikkeling en moeten nu een gewicht dragen, uit balans, waarop ze niet voorbereid zijn. De mogelijke lichamelijke problemen zitten niet in het hebben van een seksleven, maar in het van nature beoogde gevolg van een seksleven - zwangerschap.

Psychologisch

De psychologische gevolgen van vroeg beginnen met seks krijgen de minste aandacht, maar zouden weleens het schadelijkst kunnen zijn. Elke seksueel actieve vrouw kan zwanger worden telkens wanneer ze een penis in zich toelaat. Waarschijnlijk controleert elke vrouw die dit leest haar slipje telkens als ze naar de wc gaat. Wat loopt er uit ons en wat zou het kunnen betekenen? Elk van de ongeveer 400 menstruaties die ieder van ons heeft, brengt een mogelijke zorg met zich mee. Als we zwanger proberen te worden, zijn we bang om de kleine rode vlekjes te zien; als we hopen niet zwanger te zijn, zijn ze van harte welkom. Hoeveel we ook klagen, en soms echt lijden, tijdens onze menstruatie, het is elke maand een zeer welkome gebeurtenis. Als ze uitblijft, is de boodschap veel erger.

Ik weet zeker dat elke vrouw die ooit voor het eerst vaginale seks heeft gehad, de volgende ochtend als eerste dacht: "Zou ik zwanger zijn!" Dat gold voor mij (ook al vond ik mezelf helemaal voorbereid) en het geldt voor elke vrouw die ik er ooit naar heb gevraagd. (De secretaresse van de kliniek kwam net een stapel papieren brengen en ik vroeg haar wat haar eerste gedachte was op de dag nadat ze haar maagdelijkheid had verloren. Hetzelfde antwoord!) En die vraag herhaalt zich elke dag tot de volgende menstruatie komt. Op je 26e is dit een normaal onderdeel van het leven van een vrouw en hebben we de mogelijke stappen en gevolgen waarschijnlijk al doordacht. Op je 16e is dit een vreselijke last om te dragen. Hij wordt met elke dag zwaarder tot we de vlekjes zien, maar als ze twee dagen te laat zijn, wordt de last nog zwaarder.

Een jonge vrouw op deze site, die nog aan dit deel van het vrouw-zijn moet wennen, stuurt me elke maand een e-mail in de trant van "Ik denk dat het gisteren had moeten komen!!!; ik maak me zorgen." Dat is een enorme last voor een tiener die nog aan het ontdekken is waar ze in de wereld past en hoe ze moet omgaan met talloze andere aspecten van het vrouw-zijn. Voor sommigen is elke maand een slopende wachttijd. Dat kost aandacht en energie die productiever gebruikt zou kunnen worden om je op het leven voor te bereiden. De echte ironie is dat veel jonge vrouwen de bewegingen van seks maken voor de bevrediging van een ander, terwijl ze zelf nog niet weten hoe een orgasme voelt.

In mijn geval besloten mijn vriendin en ik allebei dat het "tijd was" en begonnen we ons voor te bereiden om onze vriendjes te verleiden om "helemaal te gaan." We waren vijftien en het zat ons tot hier dat ons steeds werd gezegd dat we onze maagdelijkheid moesten beschermen. Nadat we een paar maanden in spanning hadden gezeten, met als enige bevrediging masturbatie als we thuiskwamen, besloten we dat het de moeite niet waard was. Zowel mijn oudere zus als een tante (die allebei hielpen met onze voorbereidingen door vaginale gel, condooms enz. te kopen) hadden ons voor deze gevolgen gewaarschuwd. De eerste maand dat ik me niet constant zorgen maakte of mijn menstruatie wel zou komen, voelde als een wedergeboorte. We ontdekten ook dat we elkaar konden helpen, maar dat is een ander verhaal.

Een paar jaar later werd ik echt seksueel actief en dat vind ik sindsdien heel plezierig. Er was weinig groepsdruk voor ons - behalve van elkaar. Misschien deden we het als een soort uitdaging. Onze vriendjes waren uiteraard zo ontvankelijk als maar kon, maar hadden niet veel meer druk uitgeoefend dan wat graaien en af en toe afgetrokken worden. De beschermde, religieuze omgeving van de Hebriden voorkwam veel openlijke druk, maar later heb ik tot mijn verbazing ontdekt hoeveel andere vrouwen (misschien een jaar of zo later) hetzelfde hebben meegemaakt.

In meer kosmopolitische omgevingen moedigen niet alleen de jongens het aan (zij hebben tenslotte alles te winnen in hun jeugdige, macho kijk op de zaak), maar sporen de seksueel actieve meisjes hun leeftijdsgenoten vaak aan om het ook te doen. Het is vaak gênant om er tegenin te gaan. Je kunt er je eigen onwetendheid of onervarenheid mee laten zien. Tegen de jongens zou je iets moeten zeggen in de trant van “Ben jij klaar om papa te worden?” Met de meisjes is er vaak meer ruimte om de echte kwesties te bespreken.

Als het echt vriendinnen zijn, willen ze dit gesprek wel voeren. Zo niet, waarom volg je dan hun advies op? De beste reactie tegenover een andere vrouw van je eigen leeftijd is vragen wat ze nu echt aan seks heeft? Voor de overgrote meerderheid van wie midden in de tienerjaren zit, is het eerlijke antwoord simpelweg: voortdurende angst. Angst voor zwangerschap; angst voor ziektes; angst dat de familie erachter komt; angst dat de relatie uitgaat; angst voor geroddel; angst voor haar eigen tekortkomingen. Hun antwoorden: we gebruiken altijd een condoom; niemand gaat erover praten; hij houdt van me; ik houd van hem; hij zou er niet aan denken het met een ander te doen; ik leer een vrouw te zijn; ik doe het, dus ik moet volwassen zijn. Van elke 100 vrouwen op je school die op condooms vertrouwen, raken er ongeveer 13 in het komende jaar zwanger, omdat condooms vaak niet helemaal goed worden gebruikt; bij elke keer correct gebruik zouden het er maar ongeveer 2 zijn. Een op de tien seksueel actieve tieners heeft een of meer soa's. Minder dan vijf procent van deze tienerrelaties leidt uiteindelijk tot een huwelijk en levenslang partnerschap. Elke seksueel actieve klasgenote die je hebt, heeft weleens huilend in een wc-hokje gezeten terwijl ze naar haar slipje zonder vlekjes keek. De jongens? Velen komen gewoon een paar keer klaar op een date en kunnen niet wachten om hun score rond te bazuinen. Ik haat mannen niet; ik houd van ze. In deze tienersubcultuur is het gewoon zo.

Je bent misschien klaar voor seksuele ontlading, maar dat betekent niet dat je klaar bent voor volledige vaginale seks.

Sociaal

Zwangerschap is voor een getrouwde 26-jarige iets wat verwacht wordt; voor een ongetrouwde 26-jarige zo gaat het nu eenmaal; voor een 19-jarige onvoorzichtig en losbandig; voor een 16-jarige een ramp. Geen van deze oordelen is per se juist, maar het zijn de sociale percepties. Ze bepalen de houding en de behandeling van de mensen om je heen.

Op een ander niveau is het geen verrassing te weten dat een ongetrouwde vrouw van in de 20 seksueel actief is. Gelukkig wordt dat tegenwoordig als volkomen aanvaardbaar en als haar eigen zaak gezien; ze weet wat ze doet en is verantwoordelijk voor haar eigen daden. Dat een 19-jarige seksueel actief is, wordt over het algemeen genegeerd. Zolang ze niet zwanger raakt, kan de familie de signalen en de werkelijkheid negeren en hopen dat ze weet wat ze doet. Dat een 16-jarige actief is, blijft een bron van zorg. En alle gevolgen worden door het hele gezin gedragen, niet alleen door de jonge vrouw.

Kunnen mensen het zien? Nou, nee, je ziet er zonder maagdenvlies niet anders uit dan met maagdenvlies - zelfs niet op de onderzoekstafel. Maar ja, er zijn sterke aanwijzingen die grote zorgen kunnen wekken bij je vriendenkring, familie, school en zelfs mensen die je niet kent. De jongens met wie je uitgaat, zeggen iets; de meisjes met wie je optrekt ook; de plekken waar je gezien wordt. Ik woon in een heel klein dorp waar bijna iedereen door de meeste inwoners herkend wordt. In een grotere stad zou dat neerkomen op een buurt, en de kennis van gezinnen, mensen en plekken is ongeveer hetzelfde. Als ik om middernacht een stel over een laantje zie lopen, trek ik wel mijn conclusies. Ik weet wat er gebeurt in de trekkershut aan het andere eind van dat laantje. Als het een stel 18-jarigen is, vind ik het misschien zelfs een beetje grappig; als het een stel 16-jarigen is, maak ik me misschien wat zorgen. Als het 14-jarige kind van mijn partner een van hen was, zou ik waarschijnlijk door het lint gaan. Zulke conclusies worden vaak getrokken.

Ik herinner me een heel populaire jonge vrouw op het eiland waar ik ben opgegroeid die zwanger raakte. Het was een heel hechte gemeenschap. Zij en haar vriendje waren allebei 17. Ik vermoed dat elke moeder op het eiland haar kinderen (mij inbegrepen) verbood ooit met een van haar jongere broers of zussen uit te gaan. Wilde aannames en conclusies, maar daarom niet minder echt. De hele familie krijgt hetzelfde stempel. Vijftig jaar geleden zou ze zijn weggestuurd, zou de baby ter adoptie zijn afgestaan en zou iedereen in het openbaar de hele zaak hebben genegeerd. Achter gesloten gordijnen zou elk gezin over de situatie hebben zitten kakelen. Gezinnen zijn verhuisd om het stigma van een zwangere dochter te ontlopen; andere worden gedoogde buitenstaanders.

Binnen het gezin is het "geheim" van je seksleven onmogelijk te bewaren. Elke vrouw die moeder is, heeft wel een paar keer met sperma te maken gehad en herkent het meteen - de geur, het uiterlijk, de stijfheid van de stof waar het op zit. Inlegkruisjes in de prullenbak op vreemde momenten vallen op; zaaddodende middelen hebben een kenmerkende geur. Je moeder doet misschien alsof ze het niet ziet; ze gaat misschien tekeer; ze weet het hoe dan ook.

De financiële last van een kind is voor een 26-jarige haar eigen last en waarschijnlijk alleen de hare; voor een 16-jarige komen de kosten bij de ouders terecht. Het risico dat genomen wordt, is niet alleen je eigen risico (hoewel dat voorop zou moeten staan), maar een risico voor het hele gezin - ouders en broers en zussen. Het leven van onze denkbeeldige 26-jarige verandert ingrijpend (of ze nu getrouwd is of niet), maar blijft heel goed te behappen. Alleenstaande moeders zijn niet ongewoon en er zijn ondersteuningssystemen voor hen - kinderopvang, ziektekostendekking, oppassers, een vriendenkring die het accepteert en vaak een familie die het accepteert. Onze denkbeeldige 16-jarige staat voor heel andere uitdagingen. Haar sociale leven is in feite een aantal jaren voorbij. Haar eigen opleiding wordt moeilijker, als die al mogelijk is. De last die op haar ouders komt te liggen, wordt heel zwaar.

Oké, wat wil ik nu eigenlijk zeggen. Het antwoord is voor elke vrouw haar eigen antwoord. De helft van alle vrouwen wordt seksueel actief tussen hun 18e en 20e verjaardag. Misschien een kwart begint eerder en het andere kwart wacht langer. Op 25-jarige leeftijd zijn er relatief weinig maagden over, maar ze zijn verre van onbekend. Het lijkt er dus op dat de meesten van ons onze opties hebben afgewogen en tot de conclusie zijn gekomen dat we in onze late tienerjaren klaar zijn. Sociologen zouden zeggen dat dat "normaal" is, in de zin dat de meeste mensen het zo doen. Ik heb genoeg vertrouwen in vrouwen om te geloven dat de meeste van deze vrouwen ervoor hebben gekozen om tot deze leeftijd maagd te blijven en ervoor hebben gekozen om op deze leeftijd actief te worden. Het is geen toeval dat vrouwen overal in de geïndustrialiseerde wereld (Japan is de enige uitzondering) deze keuze maken. Ze hebben ook een leeftijd bereikt waarop ze de risico's en de stappen die nodig kunnen zijn hebben overwogen. Ze doen het met open ogen. Het is geen toeval dat sommigen langer wachten; ze zijn gewoon nog niet klaar om die heel serieuze sprong te wagen. Jonger baart me zorgen. Er is dan niet genoeg opgebouwde ervaring, eigen ervaring en lessen van anderen, om een berekend risico te nemen.